poważanie

łagodnienie postępuje po odstawieniu fenobarbitalu i myślę, że może wynikać z (po)ważności. powagi. nie sądziłam, że kiedyś doczekamy się czegoś na poważnie i że to nas nie zabije. chcę mówić do ciebie cytatami ze świetlickiego, ale na język wpycha się święty jan z damaszku, a zaraz później herbert. patronuje nam więc harmonia i spójność, tłumy szaleją, kibice klaszczą, wzorcowy model udanego związku. och, tak jakby chaos nie był tylko specyficznym rodzajem uporządkowania.
tak jak wczoraj powiedziałam: nie zniosę drugiego pożegnania, pęknie mi przy nim serce wzdłuż przegrody międzykomorowej, dokładnie przeczuwam przebieg tej szczeliny. najbardziej wtedy, kiedy niechętnie odrywamy się od siebie i to jest mikrosekunda przed końcem pocałunku, która czyni go jeszcze piękniejszym, tak jak gorzkość rozgryzionej pestki wydobywa słodycz winogrona. dorośliśmy już do rzeczy ostatecznych, a może od zawsze byliśmy do nich przygotowani i dlatego na siebie trafiliśmy, dlatego kradzione noce w wynajmowanych mieszkaniach, dlatego balansowanie na cienkiej granicy między byciem razem i osobno. zanim się spotkaliśmy, dorośliśmy do siebie, później trzeba było tylko na siebie trafić.